W przypadku woli stron do zawarcia ugody (potwierdzonej zgodnym oświadczeniem o chęci zawarcia ugody – art. 116 § 1 k.p.a.) organ administracji publicznej wyznacza stronom termin, w którym ugoda powinna być zawarta (ugoda w swej istocie ma przyspieszyć lub uprościć postępowanie, zatem wyznaczony przez organ termin do zawarcia ugody co do zasady nie powinien przekraczać ustawowo określonych terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Co jednakże istotne, jak się wydaje, organ w tym zakresie powinien poszukiwać także kompromisu pomiędzy zasadą szybkości postępowania a umożliwieniem stronom zawarcia ugody, która, jak należy się spodziewać, najpełniej pogodzi interesy stron i umożliwi niekonfliktową realizację jego postanowień). Równocześnie organ odracza wydanie decyzji administracyjnej (art. 116 § 1 k.p.a.).

W kontekście powyższego należy dodać, że organ administracji publicznej odbierający od stron treść ugody nie posiada kompetencji do doraźnego ingerowania w jej treść. Od woli stron bowiem zależy ostateczny kształty ugody, a organ wyraża swe stanowisko w tym zakresie korzystając z instytucji zatwierdzenia ugody. Ewentualnie, mając na uwadze zasadę szybkości postępowania, można dopuścić sytuację odpowiedniego instruowania stron postępowania w oparciu o treść art. 9 k.p.a. o skutkach procesowych – odmowa zatwierdzenia – zawarcia ugody o określonej treści. Organ może dokonać takiego instruktażu przede wszystkim w przypadku, gdy ugoda o określonej treści (zawierająca określone rozwiązania, postanowienia) nie zostanie zatwierdzona. Taki instruktaż (informowanie) co do zasady nie może jednak przerodzić się w kształtowanie treści ugody przez pracownika organu.